Retreat at SuanMok
ครั้งหนึ่งในชีวิต- อยากลอง- ว่างั้นค่ะ (หาเรื่องใส่ตัวมั๊ยเนี่ย) พอดีมีเวลาว่าง 10 วันได้พอดี
ไปถึงตกใจและกลัวมากกกก เพราะมันเป็นป่าชัดๆ และวังเวงสุดๆ แต่ไปๆมาๆก็รู้ว่าเราไปผิดฝั่ง กลับรถไปอีกฟากของถนน ค่อยโล่งอกหน่อย อากาศดีค่ะ อยุ่ในสวนมะพร้าว
ไปถึงก็สมัคร สัมภาษณ์ และโดนยึดโทสับมือถือไปเรียบร้อย ><
เข้าห้อง ขนาดเท่าห้องที่บ้าน น่าจะประมาณไม่เกิน 2*3 เมตร มึนมาก มันแคบเกิ๊น ในนั้นมีเตียงไม้ มุ้ง เสื่อ หมอนไม้
และแล้ว ภารกิจฝึกหายใจอย่างมีสติ- อานาปานสติ- ก็เริ่มขึ้นค่ะ กฏคือ ให้สำรวมทุกอย่าง ถือศีล8 ห้ามทำเสียงดัง ห้ามคุย
อย่าให้บอกเลยว่าทรมานขนาดไหน อยากกลับบ้านต้ั้งแต่สองชั่วโมงแรกกันเลยทีเดียวค่ะ
ตื่นตี 4
สวดมนต์ 1 ชม.
ฟังพระ/แม่ชีเทศน์ อีก 1ชม.
ฝึกสมาธิแบบอานาปานสติอีก 1 ชม.
โยคะ 1 ชม.
ฝึกสมาธิอีกครึ่ง ชม.
กินข้าวเช้า (มังสะวิรัติ และสวดก่อนกิน) กวาดถูกศาลาใหญ่ๆ อาบน้ำห้องน้ำรวม
ฟังพระ/แม่ชีเทศน์ อีก 1ชม.
ฝึกสมาธิแบบอานาปานสติอีก 1 ชม.
กินข้าวเที่ยง (มังสะวิรัติ และสวดก่อนกิน)
ฟังพระ/แม่ชีเทศน์ อีก 1ชม.
ฝึกสมาธิแบบอานาปานสติอีก 1 ชม.
ฟังพระ/แม่ชีเทศน์ อีก 1ชม.
ดื่มน้ำผัก/น้ำเต้หู้ อาบน้ำ
สวดมนต์ 1ชม.
ฝึกสมาธิแบบอานาปานสติอีก 1 ชม.
นอน
ได้อะไรบ้าง
- อดทน(มากที่สุดในชีวิต)
- ห้ามความคิดไม่ให้อยากกินโน่นกินนี่เวลานั่งสมาธิไม่ได้เลย โดยเฉพาะ-กาแฟเย็น-
- ดัด+++ให้เรียบร้อยขึ้น (ไม่รู้จะได้สักกี่วัน)
- กินดี อยู่ดี (เพราะปกติที่บ้านก็หลีกเลี่ยงเนื้อสัตว์เป็นปกติค่ะ)
- นอนหลับดีค่ะ แม้จะปวดหลัง เจ็บซี่โครงไปบ้าง
- อาบบ่อน้ำร้อนแร่ธรรมชาติทุกเย็น นึกซะว่าเป็นที่ฮออกไกโดอะไรประมาณนั้น เอิ๊กกกก
- รู้จักความเหงา ความเบื่อ ความท้อแท้ และอดทนกับมันได้มากและนานขึ้น
- ได้เดินจงกรมและสวดทำวัตรเช้าเย็นรวมทั้งบทสวดมนต์อื่นๆเป็นครั้งแรกในขีวิต
- สะดือที่ไม่มีจิวมันดูแปลกๆนะ
- รู้ซึ้งอย่างชัดเจนว่า ยังไงเราก็เลิกสบถคำว่ า F*** ในใจ ไม่ได้เลยจริงๆ ><
ถ้าจะถามว่า จะไปอีกมั๊ย ...... ฮ่าๆๆๆๆ.... ไม่แน่นะ แต่ตอนนี้คงเข็ดไปอีกนานค่ะ อนาคตครึ้มอกครึ้มใจก็ไม่แน่เหมือนกัน
ตั้งใจจะไม่ซุ่มซ่ามแล้ว จะเรียบร้อยให้มากขึ้น มีเมตตา ช่วยสังคม ให้มีสติให้มากขึ้น จะไม่ดื่มหนักอีก (เพราะให้หยุดคงยาก) ไม่โกรธไม่โมโหไม่วีน (อันนี้ก็ยากได้อีก)
ไม่ได้ซาบซึ้งในพระธะรมอะไรขนาดนั้นนะ ฮ่าๆๆๆ ธรรมะไม่ได้เข้าตาจนบอดหรอกค่ะ
แค่สงสารโลก มันเน่าพออยู่แล้ว ไม่อยากทำตัวให้เน่าไปกะมันก็เท่านั้นเอง
ให้โอกาสตัวเองได้ทำสิ่งดีๆบ้างค่ะ
อนุโมทนาด้วยนะจ้ะน้องสาว :)
ปล. กลับมาแล้วรู้สึกว่ามองอะไรเย็นลงนิดนึงมั้ยค่ะ ^^
ฟังดูแล้ว ลำบากกว่าไปเข้าค่ายลูกเสืออีกแฮะ ยิ่งสิบวัน
ฉันตายแน่เลย